است به شورای ملی ارائه می کند. غیر از این سه بخش مرکزی، ساف اداره ها و دفاتری دارد که هر کدام ویژه امور خاصی هستند ،مثل اداره سیاسی، اداره اقتصادی،اداره امور پناهندگان، اداره امور مهاجران و … تعداد این اداره ها متغیر بوده و با توجه به نوع نیاز در زمانهای مختلف ایجاد شده اند. ولی برخی از این اداره ها نیز از ابتدا تا کنون وجود داشته اند، برای مثال اداره سیاسی یا اداره امنیت وحمایت خارجی یا اداره نظامی و امنیتی.
ساختار نظامی
بخش نظامی ساف عمدتاً شامل ارتش آزادی بخش فلسطین می شود که از گروه‌های زیر مجموعه سازمان آزادی بخش فلسطین تشکیل شده است.
سازمان آزادی بخش فلسطین از یازده گروه زیر مجموعه تشکیل شده است که در تمامی بخش ها به ویژه شورای ملی، شورای مرکزی، کمیته اجرایی و ارتش آزادی بخش فلسطین حضور دارند. این گروه ها عبارتند از :
* جنبش ملی آزادی بخش فلسطین ( فتح )
* جبهه خلق برای فلسطین
* جبهه دموکراتیک آزادی فلسطین
* طلایه داران جنگ آزادی بخش مردمی ( صاعقه )
* جبهه عربی فلسطین
* جبهه خلق برای آزادی فلسطین
* جبهه آزادی بخش فلسطین
* جبهه مبارزه مردمی
* جبهه آزادی بخش عربی فلسطین
* حزب دموکراتیک فلسطین (فدا )
* حزب خلق ( کمونیست سابق )
البته این گروه ها که از ابتدا عضو ساف بوده اند باید حزب کمونیست جدید فلسطین را نیز افزود.
2-4- عضویت در سازمان ملل و چگونگی عضویت ساف در آن :
در سازمان ملل، سه نوع عضویت وجود دارد، کشور عضو، کشور غیر عضو و عضو ناظر .باید به این سه نوع عضویت، رژیم غیر عضو را که ذیل مجموعه غیر عضو می گنجد نیز اضافه کرد.
1- کشور عضو، براساس ماده چهارم از اساسنامه سازمان ملل متحد، تمامی کشورهای دنیا می توانند با پایبندی به مبانی و اساسنامه این سازمان، عضو رسمی سازمان ملل متحد می شوند. طبق اساسنامه سازمان ملل، عضویت در سازمان ملل برای تمامی کشورهای دوستدار صلح که به ملتزمات موجود در اساسنامه پایبند باشند امکان پذیر است. طبق اساسنامه هر کشور باید سه مرحله عبور کند تا به عضویت سازمان ملل درآید :
الف – کشور درخواست کننده ، درخواستی را به همراه نامه ای که طی آن رسماً تصریح می کند التزامات موجود در اساسنامه را قبول دارد به دبیر کل سازمان ملل ارائه کند.
ب – شورای امنیت، درخواست ارائه شده را بررسی می کند، درخواست باید 9 رای مثبت از 15 عضو حاضر را به دست آورد به شرط آنکه هیچ یک از 5 عضو دائمی شورای امنیت به آن رای منفی ندهد.
ج – پس از گذر از این مرحله و با تو صیه شورای امنیت،درخواست عضویت کشور مزبور به مجمع عمومی فرستاده می شود که باید آرای مثبت دو سوم اعضای مجمع عمومی رابه دست آورد و در صورت به دست آوردن، عضو سازمان ملل خواهد بود و پس از عضویت، کشور خودبه خود درموسسه ها و نهادهای زیر مجموعه سازمان ملل نیز عضو خواهد شد.121
2 – کشور غیر عضو، کشور یا رژیم غیر عضو نوعی از عضویت است، به این معنا که رژیم غیرعضو به طور دائم در همه جلسه ها به عنوان ناظر حضور خواهد داشت اما حق رأی در مجمع عمومی را ندارد، اما حق عضویت در نهادها و موسسه های زیر مجموعه سازمان ملل را دارد. لازم به توضیح است که یونسکو یکی از موسسه های تخصصی سازمان ملل متحد است، فلسطین علیرغم آنکه عضو سازمان ملل متحد نیست به عضویت یونسکو درآمد. البته این مسئله ربطی به عضویت در سازمان ملل ندارد. این سازمان یکی از موسسه های تخصصی سازمان ملل متحد که 4 نوامبر 1946 تأسیس شده و مقر آن در پاریس می‌باشد. هدف ازتأسیس این سازمان همانگونه که ماده اول اساسنامه آن مقرر می دارد، کمک به حفظ صلح و امنیت جهانی با تقویت همکاری میان ملت ها از طریق توسعه آموزش، علم و فرهنگ است تا از این رهگذر گسترش عدالت در سطح جهان، گسترش حکومت قانون، رعایت حقوق بشر و آزادی های اساسی برای همه، بدون تمایز نژادی، زبانی یا مذهبی تضمین شود.
یونسکو اولین سازمان بین المللی گام نخست را در به رسمیت شناختن دولت فلسطین برداشت، که در این رای گیری اکثر کشورهای جهان به همراه فرانسه، کشورهای نو ظهور (برزیل، هند و روسیه) با 107 رای به پیوستن فلسطین آری گفتند. آمریکا، کانادا و آلمان رای مخالف و انگلستان و ایتالیا نیز رای ممتنع دادند.اقدام سازمان یونسکو در به رسمیت شناختن فلسطین از چند زاویه حائز اهمیت است:
اول اینکه اسرائیل طی سالهای گذشته برخی از اماکن تاریخی فلسطین را به نام خود در یونسکو به ثبت رسانده است. از جمله مقبره راحیل که گفته می شود مادر حضرت یوسف است و همچنین چند بنای تاریخی دیگر.
فلسطینیان هم تلاشی را در جهت ثبت کلیسای مهد یا محل زادگاه حضرت عیسی در شهر بیت اللحم به عنوان میراث فرهنگی جامعه فلسطینی در یونسکو صورت داده اند، که البته ثبت این اماکن به معنای ضرورت عضویت فلسطین در سازمان ملل متحد نیست. لذا برای عضویت در یونسکو الزاماً عضویت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ضرورت ندارد. عضو گیری این سازمان جدای از ساختار سازمان ملل بوده و با توجه به عدم عضویت فلسطین در سازمان ملل، منعی برای عدم حضور در این سازمان فرهنگی وجود ندارد. عضویت در سازمان ملل تنها از طریق ماده 4 منشور سازمان ملل صورت می گیرد و راه دیگری وجود ندارد. براساس این ماده باید پذیرش یک کشور جدید در شورای امنیت تصویب شود و شورای امنیت پس از آن عضویت را به مجمع سازمان ملل توصیه کند تا با دو سوم اعضا مجمع عمومی این مسئله نهایی شود.
3- عضو ناظر، اعضای ناظر اعضایی هستند که به طور دائم در جلسه های سازمان ملل حضور و دفتر دائمی در این سازمان دارند اما نه حق رای دارند و نه حق عضویت در سازمانهای زیر مجموعه. این مجموعه ها که عمدتاً سازمانهای بین المللی یا منطقه ای هستند اکنون بالغ بر 70 مؤسسه، نهاد ، شورا و اتحادیه و … هستند که همگی در سازمان ملل، دفتر دائم دارند. 122
2-4-1- ساف وسازمان ملل :
در سال 1974، سازمان آزادیبخش فلسطین به مثابه نماینده مردم فلسطین به عنوان عضو ناظر سازمان ملل معرفی شد. از آن زمان تاکنون این سازمان عضو ناظر سازمان ملل شناخته می شود. اما پس از قرارداد اسلو در سال 1993 که تشکیلات خودگردان به عنوان حکومتی در داخل ساف وارد کرانه باختری رود اردن شد تشکیلات خودگردان فلسطین به عنوان رژیم غیر عضو در سازمان ملل حضور یافت.
سازمان آزادیبخش فلسطین از سال 1974 همچنان عضو ناظر سازمان ملل است، یعنی نه حق رای دارد و نه در سازمانهای زیر مجموعه سازمان ملل می تواند عضو شود. اما تشکیلات خودگردان فلسطین مانند کشور واتیکان، غیر عضو محسوب می شود. با این تفاوت که واتیکان کشور غیر عضو شناخته می شود اما، تشکیلات خودگردان فلسطین، رژیم غیر عضو به شمار می رود، یعنی واتیکان در سازمانها و نهادهای زیر مجموعه سازمان ملل عضویت دارد اما تشکیلات خودگردان در آنها عضو نیست. این امر پس از امضای قرار داد سال 1993 اسلو انجام شده است.123
2-4-2- کشور شدن فلسطین :
قبل از ورود به بحث یکی از این اصطلاحات واژه state در زبان انگلیسی و یا Etat در زبان فرانسه است که باید توضیح داده شود . این اصطلاح در زبان فارسی به صورتهای مختلف ترجمه شده است. عده‌ای نوشته اند ” حکومت” عده ای صحبت از ” دولت” کرده اند و برخی نیز آن را به “کشور” ترجمه کرده اند ما در زبان محاوره وقتی از کشور سخن می گوییم در ذهن ما صرفاً مفهوم یک قلمرو محدود جغرافیایی شکل می بندد یا وقتی در زبان محاوره سخن از دولت به میان می آید صرفاً قوه اجرایی کشور به ذهن متبادر می شود، در حالیکه در حقوق بین الملل اینگونه نیست.
در کنوانسیون های بین المللی که ما به آنها پیوسته ایم و به زبان فارسی ترجمه شده است. برخی واژه state واژه دولت و برخی کلمه کشور را به کار برده اند. یعنی ترجمه واحد و همگونی در این باره وجود ندارد. بین حقوق دانان در این خصوص نیز اتفاق نظر وجود ندارد و منظور ما از کشور یا دولت به مفهوم یک واحد سیاسی است که دارای قلمرو و جمعیت است و از توانایی اعمال حکومت بر جمعیت آن قلمرو برخوردار باشد.
2-4-3- تاریخچه بحث :
بحث کشور شدن فلسطین در سازمان ملل از بدو تاسیس این سازمان به صورت کنونی وجود داشته است. البته پیش از تشکیل سازمان ملل یعنی بعد از جنگ جهانی اول و از هم پاشیدن امپراتوری عثمانی، در سال 1992 بر اساس تصمیم جامعه ملل قیمومیت سرزمین فلسطین به انگلیس واگذار شد.لکن به دلیل مشکلاتی که انگلیسی ها در خلال سالهای بعد در این نقطه از جهان با آن روبرو بودند و جنگهایی که در داخل فلسطین جریان داشت و انگلیس همواره در اعمال حاکمیت بر این سرزمین با مشکل مواجه بود. در بدو تاسیس سازمان ملل تلاش کرد خود را از این موضوع کنار بکشد. البته کنار کشیدن به این معنا نیست که در این منطقه نفوذ مستقیم و غیر مستقیم نداشته باشد. به همین دلیل انگلیس موضوع تعیین تکلیف سرزمین فلسطین را در دستور کار سازمان ملل قرار داد و قطعنامه 181 (مشهور به قطعنامه تقسیم) در مجمع دوم سازمان ملل (1947) به تصویب رسید. البته پیش از آن نیز انگلیس تلاش کرده بود موضوع کشور مستقل فلسطینی را مطرح کند که طی فشارهای بسیاری که وارد آورد قطعنامه 106 را توانست به تصویب اعضای مجمع برساند. بر اساس این قطعنامه کمیته ویژه ای تشکیل می شد که باید به این منطقه یعنی سرزمین فلسطین آن روز می رفت و تعداد یهودی ها ، قلمروهای آنها ، تعداد اعراب و قلمرو آنها و ترکیب جمعیتی شان را شناسایی و بررسی می کرد و براساس یافته های خود به مجمع عمومی گزارش می داد. در واقع پایه قطعنامه 181 گزارشی بود که توسط کمیته ای ارائه شد که بر اساس قطعنامه 106 شکل گرفته بود.
این کمیته یازده عضو داشت که یکی از آنها نماینده وقت ایران یعنی آقای نصرالله انتظام بود که بعداً به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل منصوب شد. این کمیته به فلسطین رفت و با افراد و گروههای مختلف ملاقات کرد و پس از بررسیهای خود گزارش مبسوطی به مجمع عمومی ارائه کرد.
زمانی که این کمیته گزارش خود را با جزئیات کامل مورد تقاضای سازمان ملل به مجمع عمومی ارائه داد، دوجریان، یکی اقلیت و دیگری اکثریت در داخل این کمیته شکل گرفت که هرکدام پیشنهادجداگانه ای برای حل موضوع فلسطین ارائه داده است. جریان اکثریت که هشت عضو را در بر می‌گرفت پیشنهاد تقسیم سرزمین فلسطین را مطرح کرد و اقلیت یعنی سه نفر دیگر پیشنهاد یک فدرالیسم برای اداره آن منطقه ارائه نمود.
یعنی کشور فدرالی در آن منطقه شکل بگیرد که در این فدرالیسم اعراب و یهودی ها در کنار هم زندگی کنند و حاکمیت مشترک داشته باشند و تلاش کنند مشکلاتشان را با مساعی مشترک حل کنند.
نماینده وقت ایران نیز جزء گروه اقلیت بود. آقای منصور السلطنه عدل رئیس هیات نمایندگی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی انجام داد و از پیشنهاد گروه اقلیت حمایت کرد و صراحتاً گفت که طرح تقسیم فلسطین نه تنها مشکلات بین اعراب و یهودی ها را حل نمی کند ، بلکه نزاع بین آنها را بیش از پیش دامن می زند. اما طبیعی بود که پیشنهاد گروه اقلیت به تصویب نرسد. نهایتاً پیشنهاد اکثریت طی قطعنامه 181 در تاریخ 29 نوامبر 1947 به تصویب مجمع عمومی رسید. کشورهای عربی و مسلمان به شدت با طرح تقسیم مخالفت کردند و ایران نیز به همراه سایر کشورهای مسلمان به این قطعنامه رای منفی داد. اگر به طرح تقسیم دقت شود مشخص می گردد، که این طرح از همان زمان مشکل آفرین بود. براساس این طرح، منطقه عرب نشین متشکل از 12 هزار کیلومتر مربع با 650

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تحقیق رایگان دربارهسازمان ملل، حقوق انسان، سازمان ملل متحد
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید