موضوعی شکلی است همواره کارآسانی نبوده و در عمل اعضای دائم شورای امنیت همه موضوعات را محتوایی تلقی می کنند تا بتوانند از امتیاز حق وتو در صورت لزوم استفاده نمایند.
2-5- زمینه‌های پیدایش طرح صلح خاورمیانه:
برای مشخص تر شدن ابعاد مختلف چالش سازمان ملل متحد و اعضای دائم آن در خصوص اتخاذ مواضع واحد در قبال مساله فلسطین، به دلیل اهمیت این منطقه از خاورمیانه، در ابتدا تاریخچه ای از عواملی را که منجر به وقایع کنونی شده است را به اختصار مورد بررسی قرار دهیم. آنچه اهمیت یافته و منشاء درخواست کشور فلسطین محسوب می شود (بازگشت به مرزهای 1967) و همچنین بن بست بوجود آمده در این منطقه و درخواستهای جامعه جهانی برای خروج از آن می شود (مذاکرات صلح)، با پیش شرط گروههای فلسطینی در پایبندی به تعهد خود براساس قطعنامه 242 تبلور می‌یابد. لذا ضرورت دارد تا جریانهایی که منجر به شکل گیری و ایجاد فضای کنونی شده اند به اختصار بررسی شوند.127
تشکیل دو دولت فلسطین و اسرائیل جزء نخستین مصوبات و قطعنامه های سازمان ملل و شورای امنیت است که این اقدام تاکنون از سوی کشورها در مورد فلسطین به رسمیت شناخته نشده است. این اقدام طی سالهای گذشته علی رغم دادن امتیازهای زیاد فلسطینیان محقق نشد و هیچگونه پیشرفتی در مذاکرات صلح بوجود نیامد زیرا رژیم صهیونیستی با حمایت آمریکا و کشورهای غربی جایگاه خود را در سازمان ملل تثبیت و شناسایی دولت مستقل از سوی این کشورها به تاخیر افتاده و اقدامی عملی در اجرای قطعنامه‌های سازمان ملل برای احقاق حقوق فلسطین صورت نگرفته است.
2-5-1- طرح‌های صلح خاورمیانه:
1 – در کنفرانس صلح پاریس (1951)، پیشنهاد پرداخت غرامت جنگی و بازگشت تعدادی از آوارگان عرب و تعیین مرزها، ارائه و اعراب بر انجام مذاکرات غیر مستقیم با رژیم صهیونیستی اصرار داشتند، ولی اسرائیل از مذاکره خودداری کرده و فلسطینی ها حملات خویش را از مرزها آغاز نمودند.
2- ” دالس ” وزیر امور خارجه وقت آمریکا در سال 1955، با پشتیبانی انگلستان و فرانسه پیشنهاد تعیین مرزها و بازگشت آوارگان به میهن و اعطای ضمانت بین المللی را داد، ولی اعراب موافقت نکردند و پاسخ اسرائیل جز در مورد تعیین مرزها، مثبت بود.
3 – پیشنهاد جانسون در سازمان ملل متحد (1962 ) مبنی بر حق بازگشت آوارگان به میهن یا دریافت غرامت بود که اعراب به بازگشت تأکید داشتند ولی اسرائیل به کل پیشنهاد پاسخ منفی داد.
4 – براساس تقسیم فلسطین مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1949، پیشنهاد راه‌حل مرحله ای ارائه شده که با عکس العمل شدید اعراب بویژه ” جمال عبدالناصر ” مواجه شد و اسرائیل در مقابل طرح ” اشکل ” را مبتنی بر جمع کردن آوارگان جهان عرب و تحقق متارکه در مرزها ارائه نمود.
5 – تصویب قطعنامه 242 شورای امنیت بعد از جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در ژوئن 1967 که در آن از عقب نشینی اسرائیل از سرزمینهای اشغالی، مرزهای امن و حل مشکل آوارگان فلسطین صحبت شده است.
6 – طرح ” ویلیام راجرز ” وزیر امور خارجه (1970) مبتنی بر اجرای قطعنامه 242 شورای امنیت در مورد مصر و اردن، (برقراری آتش بس سه ماهه در کانال سوئز با وساطت سازمان ملل متحد). عکس العمل اعراب (به جز فلسطین) و اسرائیل، پذیرش آتش بس پیشنهادی در کانال سوئز بود.
7 – در سال 1972، اردن، طرح پادشاهی متحده عرب را عرضه کرد که هدف از آن متحد کردن شرق و غرب رود اردن، تحت سلطنت رژیم اردن بود. این طرح با مخالفت اعراب روبرو شد.
8 – در سال 1973 کنفرانس ژنو برای حل مسأله خاورمیانه تحت ریاست مشترک آمریکا و شوروی تشکیل شد. اردن و مصر در این کنفرانس شرکت کردند ولی سوریه از حضور در آن خودداری ورزید.
9 – سال 1977، ” کارتر ” رئیس جمهوری وقت آمریکا، اصل” زمین در برابر صلح ” را مطرح و خواستار الحاق سرزمین فلسطین به اردن شد پاسخ اعراب عمدتا مثبت ولی اسرائیل موضع منفی گرفت.
10 – در سال 1978، توافق های کمپ دیوید میان سادات و اسرائیل با مشارکت آمریکا امضاء شد. در توافقهای مزبور قطعنامه 242 شورای امنیت مورد تأیید گرفته و از امضای پیمان صلح میان مصر و اسرائیل و اعطای خود مختاری به ساحل غربی و نوار غزه، سخن به میان آمده است.
11 – انتشار اعلامیه ” ونیز ” سال 1980 توسط جامعه اقتصادی اروپا مبنی بر دادخواست شرکت ” ساف ” در مذاکرات آینده صلح خاورمیانه، واکنش اعراب در مقابل اعلامیه ونیز مثبت و اسرائیل منفی بود.
12 – در سال 1981 در طرح رهبر حزب کمونیست لئونید برژنف و رئیس اتحاد جماهیر شوروی، مبنی بر تشکیل کنفرانس بین المللی برای بررسی مساله خاورمیانه، مرزهای امن و تشکیل کشور فلسطین صحبت شده است. عکس العمل اعراب مثبت و پاسخ اسرائیل منفی بود.
13 – طرح ” امیر فهد ” (1981) که متضمن عقب نشینی اسرائیل از سرزمین های اشغالی عرب ( در سال 1967)، تشکیل کشور فلسطین و حق زندگی در صلح برای همه کشورهای منطقه بود. پاسخ اعراب (غیر از سوریه، لیبی)، مثبت و عکس العمل اسرائیل منفی بود.
14 – در دسامبر 1982، در حالی که آخرین گروه از رزمندگان فلسطینی، پس از 88 روز مقاومت در مقابل تهاجم گسترده نیروهای اسرائیلی به لبنان، شهر بیروت را ترک می کردند، ” رونالدریگان ” رئیس جمهور وقت آمریکا، طرح خاورمیانه ای خود را اعلام نمود. طرح ریگان پیوستن سرزمین های فلسطینی ساحل غربی و نوار غزه به اردن و خودمختاری برای فلسطینی ها بود.
15 – در سپتامبر 1982، کنفرانس سران عرب در شهر فانس (مغرب)، طرحی را تصویب نمود که به ” منشور فاس ” معروف شده است. در این طرح از عقب نشینی نیروهای اسرائیلی تاپشت مرزهای سال 1967،تشکیل دولت مستقل فلسطینی،به رهبری ” ساف ” و تضمین طرح برای تمام دولت های منطقه توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد، سخن به میان آمده است. منشور فاس مورد تصویب اکثر کشورهای عرب واقع شد.128
2-6- زمینه‌های صدور قطعنامه 1967 :
لاینحل شدن مسئله فلسطین، صلح ناپایداری که به واسطه خشونت و کاربرد زور مرتباٌ شکسته می‌شد از سال 1950 تا سال 1967 دوام آورد. طی این مدت اسرائیل به اشغال تمام قلمرو حکومت سابق قیمومت بر فلسطین پرداخت. تشکیل نیروی اضطراریunef1در بدو امر درسال 1956 بود که اسرائیل عملیات نظامی علیه مصر انجام داد و این درگیریها با همکاری فرانسه و انگلیس ادامه یافت، مصر در ژوئیه 1956 کانال سوئز را ملی کرد. unef1در ماه مه 1967 در پی درخواست مصر به دبیر کل سازمان ملل اعلام کرد دیگر موافق ادامه حضور نیروهای اضطراری در سرزمین های مصر، سوریه و اردن نیست. در تاریخ 5 ژوئن 1967 آتش دشمنیها میان اسرائیل و مصر سوریه و اردن شعله ور شد. تا زمان پذیرش آتش بس مورد درخواست شورای امنیت از طرفهای دیگر، اسرائیل، صحرای سینا و نوار غزه، کرانه باختری به انضمام بیت‌المقدس و بلندیهای جولان را اشغال نمود. اواخر سال 1967 در 22 نوامبر، شورای امنیت پس از مذاکرات بسیار به اتفاق آراء قطعنامه 242 را که در آن علاوه بر توافقهای صلح آمیز در خاورمیانه، استقرار راه‌حلهای عادلانه و پایدار مطرح شده را تصویب نمود. این صلح مستلزم عقب نشینی نیروهای نظامی اسرائیل از سرزمین های اشغالی و پایان دادن به تمام ادعاها یا اظهارات خصومت آمیز و احترام به حاکمیت، یکپارچکی سرزمین و استقلال سیاسی به رسمیت شناخته شده هر دولتی در مناطق مشخص شده و حق زندگی صلح آمیز مصون از هر تهدید یا اقدام اجبار آمیز است.129
2-7- دلایل ارایه طرح عضویت فلسطین در سازمان ملل :
از چند سال قبل بحث عضویت فلسطین در سازمان ملل مطرح بود. فلسطینی ها سال هاست که از این موضوع به عنوان یک ابزار فشار در مذاکرات استفاده کرده اند، قریب بیست سال است که مذاکرات صلح ادامه دارد تاکنون به نتایج قابل قبولی نرسیده است.
از آنجایی که طرح و بحث عضویت فلسطین در سازمان ملل نقطه ضعف اسرائیلی ها محسوب می‌شود، فلسطینی ها در دو سه دهه اخیر خواسته اند که از این موضوع به عنوان یک اهرم فشار علیه اسرائیلی‌ها استفاده کنند، با توجه به نگرانی‌ها و حساسیت‌های اسرائیلی‌ها نسبت به این موضوع ، این مسئله همواره آن ها را در موضع تدافعی قرار داده است. اگر چه نخست وزیر رژیم صهیونیستی در دیدار با رئیس کمیسیون اروپا ادعا کرده که آماده است به فلسطینیان کشور اعطا کند اما به شرط آنکه این کشور خلع سلاح شده باشد و نیروهای اسرائیلی نیز در منطقه الاغوار حضور داشته باشند تا زمانیکه مشکل تبادل مناطق حل و فصل شده و مناطقی که فلسطینیان حق دستیابی به آنها در مقابل علیه شهرک ها را دارند مشخص می‌شود و این در حالی است که فلسطینیان حاضر نیستند چنین امتیازاتی بدهند. 130
مع الوصف به دنبال شکست تلاشهای امریکا برای متقاعد کردن اسرائیل به اجرای تعهدات خود و پیشرفت در مذاکرات به اصطلاح صلح، که منجر به شکست گردیده، فلسطینی‌ها تصمیم گرفتند که تلاش خود را برای شناسایی و عضویت در سازمان ملل در مجمع شصت و شش سازمان ملل متمرکز کند، در همین راستا نیز محمود عباس، رئیس حکومت خودگردان فلسطینی‌ها یادداشتی را در نیویورک تایمز در ماه می‌نوشت که درآن گفت، فلسطین می خواهد درخواست عضویت در سازمان ملل به پایتختی بیت المقدس شرقی و براساس مرزهای 1967 در اجلاس مجمع عمومی ارائه بکند. که این موضوع در مجامع عمومی سروصدای بسیاری به پا کرد به نحوی که آمریکا با این درخواست فلسطینیان به شدت برخورد کرد، به گونه‌ای که اوباما رئیس جمهور آمریکا در جلسه آیپک سال گذشته در 22 می، جمله بسیار تندی را به کار برد و گفت که هیچ کشوری از طریق سازمان ملل نمی تواند استقلال را به دست آورد. اما فلسطینی‌ها در این مدت چند اقدام هوشیارانه انجام داده اند، تقریباً همزمان ، یعنی با یک فاصله زمانی 2 ماهه سه ارگان رسمی و مهم گزارشی درباره نحوه حکومت دولت خودگردان فلسطین ارائه داده اند. که فلسطینی‌ها توانستند از آن نهایت استفاده را ببرند. بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و کمیته سازمان ملل برای هماهنگی فلسطین هر سه گزارش را ارائه دادند که بعدا مورد تأیید اروپا و کوارتت ( گروه چهارگانه شامل سازمان ملل، آمریکا، روسیه، و اتحادیه اروپا ) نیز قرار گرفت. در این گزارش ها تاکید شده است که عملکرد حاکمیت خودگردان فلسطینی در کرانه غربی نشان می دهد که آنها به مثابه یک دولت عمل کرده‌اند، یعنی توانسته اند خدمات لازم را که یک دولت به مردم ارائه می کند، ارائه کرده و به تنهایی خودرا اداره کند به عبارت دیگر آنها می توانند یک دولت مستقل باشند، پس از این گزارش، فلسطینی ها گفتند آنها که انتقاد می کنند که ما هنوز به مرحله دولت شدن نرسیده ایم به این گزارش های رسمی بین المللی توجه کنند و دلایلی که فلسطینی ها برای این اقدام به صورت علنی ارائه می کند این است که :
1 – می گویند ما در مذاکرات صلح پیشرفتی مشاهده نکرده ایم، اما 20 سال مذاکره کرده ایم و تا چه زمانی باید مذاکره کنیم، در حالی که تاکنون همه مذاکرات شکست خورده است و آنها بیان می‌کنند که هر قدر که این مذاکرات طولانی تر شود، اسرائیل ما را بیشتر در مقابل عمل انجام شده قرار می‌دهد اسرائیل به طور مستمر به شهرک سازی مشغول است و حتی امریکا نتوانسته است که اسرائیل را به توقف شهرک‌سازی مجبور کند. دولت اوباما فقط در یک مدت 9 ماهه توانست اسرائیل را به توقف شهرک‌سازی‌ها قانع کند، اما بعد از آن نتانیاهو به فشارهای اوباما توجهی نکرد و به شهرک سازی ادامه داد.
2 – فلسطینی‌ها می‌گویند ما را بیش از 120 کشور جهان به رسمیت شناخته‌اند. اما

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با موضوعسطح معنادار، نرم افزار، طلاق
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید