میکنند ممکن است ترجیح دهند تا از کارکنان خود برای کار در شعبات خویش استفاده کنند که در این صورت با اعزام این افراد به محل بنگاه عرضهکننده خدمات گردشگری، از شیوه انتقال اشخاص حقیقی استفاده شده است. ممکن است افرادی که در زمینه گردشگری، رستوران داری و هتلداری صاحب تخصص هستند، به منظور بازاریابی به کشور دیگری سفر کنند. در این موارد که شخص به قصد بازاریابی گردشگری به کشور دیگری سفر میکند تا به تحقیق و بازاریابی برای خدمات گردشگری بپردازد و نتایج آن را در اختیار عرضهکنندگان خدمات گردشگری قرار دهد، از شیوه چهارم استفاده شده است.
4-6- خدمات ارتباطات
زیر بخش های بخش خدمات ارتباطات عبارتند از : 1- خدمات پستی، 2- خدمات با استفاده از پیک، 3- خدمات مخابرات( شامل خدمات تلفنی صوتی،خدمات انتقال داده ها به صورت بسته سوئیچ شده، خدمات انتقال داده ها به صورت مدار سوئیچ شده، خدمات تلکس، خدمات تلگراف، خدمات دورنگار، خدمات مدار اجاره ای خصوصی، پست الکترونیک، پست صوتی، بازیافت اطلاعات به طور مستقیم و از پایگاه اطلاعاتی، مبادله داده های الکترونیکی، خدمات دورنگار با ارزش افزوده یا به صورت تقویت شده، پردازش اطلاعات یا داده ها به صورت مستقیم ، سایر موارد)، خدمات سمعی و بصری( شامل خدمات مربوط به تولید و توزیع تصاویر متحرک و نوار ویدئویی، خدمات مربوط به نمایش تصاویر متحرک، خدمات رادیویی و تلویزیونی، خدمات مربوط به پخش رادیویی و تلویزیونی،ضبط صدا، سایر موارد)اطلاعات: اساساً هر آنچه که قابلیت دیجیتالی شدن را داشته باشد- برحسب مجموعه ای از بیت ها کد گذاری می شود- اطلاعات است. در این راستا، امتیازات بازی ها، کتب، پایگاه های داده، مجلات، فیلم ها، موسیقی، قیمت سهام و صفحات وب همگی کالاهای اطلاعاتی هستند. برخی اطلاعات ارزش تفریحی دارند، برخی ارزش کسب و کار دارند. بدون توجه به منبع ارزش، مردم تمایل دارند برای اطلاعات هزینه پرداخت نمایند. تولید اطلاعات بسیار پرهزینه ولی باز تولید آن ارزان است.
بکار گیری فناوری اطلاعات و ارتباطات باعث کاهش رویه های اداری، پخش و توزیع ارزان و بهره وری اطلاعات و ایجاد مدل های جدید کسب و کار که کاراتر و بهره ورتر از مدل های قدیمی هستند، می شوند. برای مثال مطالعات اخیر در صنعت حمل و نقل در لهستان نشان داد که سهم بازار شرکت های حمل و نقلی که از نرم افزارهای پیچیده استفاده می کنند از 45 درصد به 60 درصد در سال 2001 افزایش یافته است (پیاتکوواسکی و وان27،2002: 10). پیشرفت فناوری در بیشتر بخش های سنتی مانند خدمات مالی، خدمات تجاری و صنایع توزیع و خرده فروشی باعث افزایش بهره وری شده است؛ بدین معنی که فناوری اطلاعات برای بنگاه، انجام بهتر و کاراتر فعالیت های یکسان را با هزینه های کمتر ممکن ساخته است. این نکته به ویژه برای بخش هایی از قبیل بخش خدمات( بهداشت، بیمه، بانکداری و …) که به شدت، اطلاعات بر هستند، مصداق بیشتری دارد (محمودزاده،1384: 105).
4-6-1- واسطه ها در ارتباطات الکترونیک
واسطه ها و تأمین کنندگان خدمات ارتباطات الکترونیک نقش اصلی را در برقراری ارتباطات الکترونیک دارند (صادقی، 1389: 218). در فضای مجازی و مبادلات الکترونیک اشخاص متعدد در برقراری ارتباط، ذخیره و انتقال داده ها دخیل هستند که از جمله عبارت از موارد زیر می باشند.
1- ایجاد کنندگان نقاط تماس بین المللی(Access Service providers ) و ارائه دهندگان خدمات اینترنتی (رساها)(Internet Service Providers ): این دسته اصلی ترین واسطه در ارتباط اینترنتی هستند چرا که هرگونه ارتباط بین سیستم های شخصی اشخاص حقیقی و حقوقی با شبکه جهان گستر اینترنت صرفا از طریق این واسطه ها برقرار می شوند. این دسته از ارائه دهندگان خدمات دسترسی، که به صورت تجاری فعالیت می نمایند، تحت عنوان ” ارائه دهندگان خدمات اینترنتی (رساها)” شناخته می شوند. در ایران بر اساس بند 1 آیین نامه نحوه اخذ و ضوابط فنی نقطه تماس بین المللی(موضوع قسمت الف از مقررات و ضوابط شبکه های اطلاع رسانی رایانه ای مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال 1380 ): ” ایجاد نقطه تماس بین المللی در انحصار دولت می باشد و ارائه مجوز به دستگاه های ذیربط توسط شورای عالی اطلاع رسانی صورت می گیرد.” بنابراین در حال حاضر برقراری ارتباط بین المللی از طریق اینترنت در انحصار دولت است؛ معهذا به موجب قسمت ب مقررات و ضوابط مزبور که تحت عنوان ” آیین نامه واحد های ارائه کننده خدمات اطلاع رسانی و اینترنت” می باشد، موسساتی تحت عنوان” رساها ” می توانند فعالیت هایی را در زمینه خدمات اطلاع رسانی و اینترنت از جمله فراهم آوردن امکان دسترسی کاربران به اینترنت با رعایت آیین نامه یاد شده انجام دهند. رساها به موسساتی اطلاق می شوند که امکان دستیابی و ارتباط کاربران به اینترنت را فراهم می آورند (Aplin,1992: 2).
2- ارائه دهندگان خدمات میزبانی(Host service provider): سیستم میزبان، یک محل ذخیره دیجیتال است که از طریق اینترنت قابل دستیابی می باشد. نوع داده هایی که در سیستم میزبان ذخیره می شود، متنوع بوده و شامل نرم افزارهای رایانه ای و اسناد متنی و گرافیکی و هر نوع داده دیگری می شود. دارنده سیستم میزبان دارای طیفی گسترده از روابط احتمالی با داده ذخیره شده در سیستم میزبان است. لذا می تواند مالک همه داده ها باشد یا به نحوی فعال بر همه آنها کنترل داشته باشد؛ همانند مواردی که یک شرکت، میزبانی داده های خود را به عهده دارد. میزبانی در واقع ارائه خدمات پایدار ذخیره
اطلاعاتی است که روی سرور میزبان قرار گرفته و برای اشخاصی که تمایل دارند آنها را مشاهده نمایند، قابل نمایش و دسترسی است (Lavanchy,2002:61 ).
4-6-2- خصوصی سازی مخابرات
به موجب ماده 124 قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران تاکید شده است که به منظور تحقق حاکمیت دولت، ایجاد و حفظ شبکه های مادر مخابراتی، تنظیم فضای فرکانسی کشور و تضمین استمرار ارائه خدمات پستی و مخابراتی به عهده دولت است. هرچند در گذشته، حفظ نظم عمومی و تأمین امنیت به عنوان مهم ترین وظیفه حکومت در یک جامعه ابتدایی تلقی می شد، اما امروزه علاوه برآن، انتظار به حق مردم از دولت، امکان مشارکت آنها در تعیین سرنوشت خود از جمله در عرصه های اقتصادی است. این مشارکت می تواند در قالب های خصوصی سازی، آزاد سازی و واگذاری بخشی از فعالیت بنگاه های دولتی به بخش خصوصی صورت گیرد. معمولا خصوصی سازی در کشورهای در حال توسعه با واگذاری تلفن های ثابت شروع شده است. به عنوان مثال کشورهایی همچون چین، هند، کره جنوبی فضای رقابتی را در بخش های منتخب بازار تلفن ثابت، اعمال نموده اند.
برخی دیگر از کشورهای در حال توسعه مانند هنگ کنگ، اندونزی، مالزی، پاکستان و سنگاپور ابتدا شرکت های تحت مالکیت دولت را خصوصی کرده اند. بعضی از کشورها مانند مصر و سوریه نیز اپراتورهای دولتی را ترجیح داده اند، درحالیکه کشورهایی مانند ژاپن و سریلانکا، آزادسازی و خصوصی سازی را همزمان انجام داده اند، کشورهایی مانند تایوان و تایلند، بیشتر بر روی ساختار بازار رقابتی تاکید کرده اند (رویسی،1384: 208-210). فرانسه در سال 2004 خصوصی سازی را در بخش مخابرات ملی شروع کرده و دولت سهام خود را در بخش مخابرات به کمتر از 50 درصد کاهش داد (شرق،1382: 15).
یکی از بخش هایی که خصوصی سازی در آن با تاخیر انجام می پذیرد بخش مخابرات است، زیرا خصوصی سازی در این بخش فرآیند پیچیده ای است که در آن سرمایه های خصوصی و دانش فنی بهره برداران غیردولتی، برای ارائه سرویس های بهتر به کار گرفته می شود. در روند خصوصیسازی سیستم ارتباطات، پست و مخابرات تلاش میشود تا حاکمیت اصلی از دست نرود و شبکههای مادر مخابراتی در انحصار دولت باقی بماند. برای خصوصیسازی در این حوزه، تغییر اساسنامه مخابرات ضرورت دارد (گودرزوند چگینی و میرزاد زارع،1389: 91).
اولین مرجع قانونی مبنی بر اجازه داشتن دولت برای صدور مجوز فعالیت بخش غیردولتی و به تعبیری آزادسازی فعالیت های مخابراتی و پستی، ماده 28 قانون برنامه سوم توسعه است. در این ماده به دولت اجازه داده شده است تا برای تحقق اصل 43 قانون اساسی و با توجه به ضوابط و قلمرو های تعیین شده در ماده 124 قانون برنامه سوم، تمهیدات لازم برای عرضه خدمات پستی و مخابراتی توسط بخش غیردولتی داخلی فراهم گردد. در این ماده حفظ امور حاکمیتی و عدم ایجاد انحصار در بخش غیردولتی و استمرار ارائه خدمات از نکات قابل توجهی است که قانونگذار از دولت خواسته است تا در فرایند آزادسازی، مورد خدشه وارد نشود. این ماده قانونی، اولین گامی است که برای آزادسازی برداشته شده است.در بند الف ماده 124 به دولت اجازه داده شده است تا در امور شبکه تلفن همراه، شبکه پی جو، مراکز تلفن کم ظرفیت، شبکه انتقال داده ها، شبکه های ارائه خدمات ارزش افزوده، شبکه مخابرات روستایی، اقدام به آزادسازی فعالیت ها نماید و به بخش غیر دولتی اجازه دهد تا در شبکه های غیر مادر بخش مخابرات به شبکه های مستقل و موردی مخابراتی، مجوز فعالیت صادر نماید. این ماده قانونی شروع به فعالیت اجرایی در آزادسازی را پیش بینی می نماید. در برنامه سوم توسعه اقدامات زیر انجام گرفته است:
1- تدوین آیین نامه نحوه صدور مجوز ارائه خدمات پی جو که منجر به انتخاب 2 اپراتور سراسری برای ارائه خدمات شده است. این دو شبکه در حال حاضر فعال بوده و به ارائه خدمات به حدود 100 هزار مشترک می پردازد. اتحادیه بینالمللی مخابرات خدمات پیجو را بدین نحو تعریف کرده است:” پیجینگ سرویسی است یک طرفه و غیر صوتی که پیامهای عددی و حروفی را ارسال میکند. خدمات پیجو نخستین بار در سال 1368 و از طریق شرکت مخابرات ایران در سطح شهر تهران به متقاضیان ارائه شد (مومنی،1386: 8).
2- تدوین ضوابط واگذاری خدمات تلفن ثابت که به انتخاب 6 اپراتور منجر شد ولی هیچکدام ازاین شرکت ها تا کنون موفق به راه اندازی شبکه های مستقل و موازی نشده اند.
3- ضوابط مربوط به صدور مجوز فعالیت اپراتور دوم تلفن همراه تدوین و براساس آن، شرکت ایرانسل انتخاب گردید. بخاطر تصویب قانون خاص این موضوع، تغییراتی در فرایند کار ایجاد و باعث تاخیر یک ساله گردید اما در نهایت این شبکه به بهره برداری رسید. فعالیت اپراتور دوم تلفن همراه(ایرانسل) در اجرای بند الف ماده 124 برنامه سوم توسعه صورت میگیرد که در آن بر خصوصیسازی در حوزه مخابرات و ایجاد یک شبکه مستقل و موازی با مالکیت بخش خصوصی در زمینه مخابرات تاکید شده است (روند اقتصادی،1384: 42).
4- آیین نامه واگذاری مجوز ارائه خدمات انتقال داده ها تصویب و بر اساس آن حدود 10 شرکت برگزیده شدند. این شرکت ها در حال حاضر به ارائه خدمات می پردازند. خدمات انتقال دادهها شامل طیف وسیعی از خدمات ارتباطات و خدمات اطلاعرسانی است که به معنای انتقال دادههای الکترونیکی رقومی از نقطهای به نقطه دیگر(به جز پخش رادیویی و تلویزیونی) میباشد. این انتقال میتواند بصورت پیوسته (مثل ارتباطات زمینی با فیبر نوری یا ارتباطات ماهواره
ای) یا ناپیوسته (مثل انتقال نوارهای مغناطیسی، نوارهای ویدئویی و لوحهای فشرده برای پردازش و بازخوانی رایانهای) انجام شود (آگاروال،1382: 215).
5- آیین نامه مربوط به ارائه خدمات تلفنی ماهواره نیز تصویب شد و یک شرکت با اخذ پروانه به ارائه خدمات می پردازد. برای ارائه خدمات تلفن همراه ماهوارهای در سال 1979 سازمانی متشکل از 84 کشور به نام اینمارست28 تشکیل شد. این سازمان با ارتباط گیری با کلیه ایستگاههای زمینی خود که در سراسر جهان قرار دارند و متعلق به شرکتهای مخابراتی مختلف هستند به مشتریان خود در بخش فضا، ظرفیت ماهوارهای میدهد. ایستگاه زمینی بومهن شرکت مخابرات ایران یکی از این ایستگاهها است. خدمات این سرویس شامل مکالمه تلفنی، دورنگار، انتقال دیتا (شامل تمامی امکانات اینترنتی) و ایمیل است. شبکه جهانی اینمارست، اولین سرویس ارتباطات سیار در نوع خود میباشد که دسترسی به صدا و

دسته‌ها: پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید