دانلود پایان نامه

هانتینگتن یا آنسفالیت پس ویروسی) نیست.
و: ملاکها با اختلال توره به هیچ وجه مطابقت نمی کنند.
21/307 اختلال تیک گذرا
ویژگیهای تشخیصی
مهمترین مشخصه اختلال تیک گذرا وجود تیکهای منفرد یا چندگانه حرکتی و یا صوتی است (ملاک الف). تیکها طی روز بارها ظاهر می شوند، تقریباً همه روزه و به مدت حداقل یک ماه دوام پیدا کرده و بیش از دوازده ماه متوالی ادامه نمی یابند (ملاک ب).
ملاکهای تشخیصی 22/307 اختلال تیک گذرا
الف: تیکهای منفرد یا چندگانه حرکتی و یا صوتی (یعنی فعالیتهای حرکتی یا آواسازی ناگهانی، سریع، عودکننده، غیر موزون و کلیشه ای).
ب: تیکها طی روز بارها ظاهر می شوند و تقریباً همه روزه برای حداقل چهار هفته دوام داشته ولی بیش از 12 ماه متوالی ادامه نمی یابند.
ج: این اختلال باعث ناراحتی قابل توجه یا اختلال جدی در کارکردهای اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم می شود.
د: سن شروع این اختلال قبل از 18 سالگی است.
هـ: این اختلال ناشی از اثرات مستقیم فیزیولوژیکی دارو یا مواد (مانند داروهای محرک) یا یک بیماری جسمانی (مانند بیماری هانتینگتن یا آنسفالیت پس ویروسی) نیست.
و: ملاکها با اختلال توره یا اختلال تیک مزمن حرکتی یا صوتی به هیچ وجه مطابقت ندارند.
مشخص کنید اگر:
تک دوره ای یا عود کننده است.
20/307 اختلال تیک که به گونه ای دیگر مشخص نشده است.
این طبقه برای اختلالهایی است که مشخصه آنها تیکهایی است که با ملاکهای اختلال تیک خاصی مطابقت ندارند. مثال های آن تیکهایی است که کمتر از یک ماه دوام دارند و یا پس از سن 18 سالگی شروع می شوند.
بی اختیاری ادرار (بی ارتباط با یک بیماری جسمانی)
ویژگی های تشخیصی: مهمترین مشخصه بی اختیاری ادرار، دفع مکرر ادرار طی روز یا شب در لباسها یا رختخواب است. (ملاک الف) دفع ادرار اغلب غیر ارادی و گهگاهی هم ممکن است ارادی باشد. برای مطرح کردن این تشخیص باید دفع ادرار دست کم دو بار در هفته و دست کم به مدت سه ماه رخ دهد و یا باعث ناراحتی یا اختلال بایستی قابل ملاحظه ای در زمینه عملکردهای اجتماعی، تحصیلی (یا شغلی) و سایر زمینه های مهم دیگر شود. (ملاک ب)
فرد باید به سن مورد انتظار برای کنترل و خودداری (یعنی حداقل سن تقویمی 5 سال و یا در مورد کودکانی که تأخیر رشد دارند حداقل سن عقلی 5 سال) رسیده باشد. (ملاک ج) ناخودداری ادرار منحصراً ناشی از عوارض فیزیولوژیکی مستقیم مصرف داروها یا مواد (مثل داروهای مدر) نبوده یا از یک بیماری جسمانی (مثل مرض قند spina bifida و یک اختلال تشنجی) ناشی نشده باشد (ملاک د).
انواع فرعی:
بر اساس موقعیتهایی که بی اختیاری ادرار در آن رخ می دهد، انواع فرعی یا انواع زیر را می توان ذکر کرد:
نوع صرفاً شبانه: شایعترین نوع بی اختیاری ادرار است و به عنوان بی اختیاری ادرار صرفاً در جریان خواب شبانه تعریف می شود. زمان وقوع این رویداد به طور معمول در طی نخست شب است. گاهی هم طی مرحله خواب با حرکت سریع چشم (REM) رخ می دهد و کودک ممکن است تعریف کند که در حال دیدن رویایی شامل عمل ادرار کردن بوده است.
نوع صرفاً روزانه — این نوع به عنوان بی اختیاری در طی ساعات روز تعریف می شود. بی اختیاری ادرار روزانه در دختران شایعتر از پسران بوده و پس از سن 9 سالگی نادر است.
زمان وقوع این رویداد به طور معمول در اوایل بعدازظهر در روزهای مدرسه است. گاهی بی اختیاری ادرار روزانه بر اثر اکراه از رفتن به دستشویی به دلیل اضطراب اجتماعی یا اشتغال فکر یا فعالیتهای مدرسه یا بازی اتفاق می افتد.
نوع شبانه و روزانه توأم — این نوع به عنوان ترکیب دو نوع فوق تعریف می شود.
شیوع — میزان شیوع بی اختیاری ادرار در سن 5 سالگی در پسران 7 درصد و در دختران 3 درصد است و در سن 10 سالگی شیوع آن در پسران به 3 درصد و در دختران به 2 درصد کاهش می یابد. در سن 18 سالگی شیوع آن در پسران 1 درصد و در دختران کمتر از آن است.
تشخیص افتراقی — در موارد مثانه عصب زا و یا یک بیماری جسمانی که باعث فزون ادراری یا فوریت می شود (مانند دیابت شیرین درمان نشده یا دیابت بیمزه) و یا طی یک عفونت حاد مجرای ادرار، تشخیص بی اختیاری ادرار داده نمی شود. با وجود این تشخیص بی اختیاری ادرار در صورتی با چنین عارضه هایی هماهنگی دارد که بی اختیاری ادرار قبل از ظهور بیماری جسمانی به طور منظم وجود داشته و یا پس از شروع درمان مناسب طی تداوم یابد.
ملاکهای تشخیصی 6/307 بی ا ختیاری ادرار
الف: ادرار مکرر در رختخواب یا لباسها (چه به صورت غیر ارادی و یا عمدی).
ب: بی اختیاری ادرار زمانی از لحاظ بالینی قابل ملاحظه است که یا دو بار در هفته و برای حداقل سه ماه متوالی رخ دهد و یا در عملکردهای اجتماعی، تحصیلی (یا شغلی) یا سایر زمینه های مهم ناراحتی و اختلال قابل ملاحظه بالینی ایجاد کند.
ج: سن تقویمی حداقل 5 سال (و یا در سطح رشد معادل آن) باشد.
د: بی اختیاری ادرار منحصراً ناشی از اثرات فیزیولوژیکی مستقیم یک ماده یا دارو (مانند داروی مدر) و یا از یک بیماری جسمانی (مانند بیماری قند، اسپینابیفیدا و یک اختلال تشنجی) نباشد.
نوع آن را مشخص کنید:
صرفاً شبانه
صرفاً روزانه
شبانه و روزانه توأم
ملاکهای تشخیصی اختلال کاستی توجه – بیش فعالی
الف- یکی از موارد شماره 1 و یا 2
1- شش و یا بیش از شش مورد از نشانه های فقدان توجه که دست کم برای شش ماه تداوم داشته، ناسازگار بوده و با سطح فرد همخوانی نداشته باشند به شرح زیر:
فقدان توجه
1-1- اغلب از عهده توجه د
قیق به جزئیات برنیامده یا در تکالیف مدرسه با سایر فعالیتها از روی بیدقتی مرتکب اشتباه می شود.
2-1- اغلب در حفظ توجه بر تکالیف یا بازیها با دشواری مواجه است.
3-1- اغلب وقتی به طور مستقیم مورد خطاب قرار می گیرد به نظر می رسد که نمی شنود.
4-1- اغلب از دستورالعملها پیروی نکرده و از عهده اتمام تکالیف مدرسه و سایر انواع کارها یا وظایف برنمی آید. (که به علت رفتار نافرمانی و یا ناتوانی در فهم دستورالعملها نیست.)
5-1- اغلب در سازماندهی تکالیف و فعالیتها با مشکل مواجه است.
6-1- اغلب از درگیر شدن در تکالیفی که مستلزم تلاش ذهنی مداوم است (مانند تکلیف مدرسه یا تکلیف خانگی) اجتناب کرده، بیزاری یا بی میلی نشان می دهد.
7-1- اغلب اشیاء ضروری برای انجام تکالیف یا فعالیتها را گم می کند. (مانند اسباب بازیها، تکالیف مدرسه، مداد، کتاب یا ابزارها).
8-1- اغلب بر اثر محرکهای نامربوط به آسانی دچار حواس پرتی می شود.
9-1- اغلب در فعالیتهای روزانه فراموشکار است.
2- شش (یا بیش از شش) مورد از نشانه های بیش فعالی – تکانشگری زیر به گونه ای که دست کم برای شش ماه دوام داشته باشد، ناسازگار بوده و با سطح رشد فرد همخوانی نداشته باشند:
بیش فعالی
1-2- دستها و پاها اغلب بیقرار است و در حالت نشسته و ول می خورد.
2-2- در کلاس یا دیگر موقعیتهایی که انتظار می رود یک جا بنشیند، اغلب صندلی خود را ترک می کند.
3-2- اغلب در موقعیتهای نابه جا به حد افراط می دود یا بالا و پایین می رود. (این وضعیت در نوجوانان یا بزرگسالان ممکن است به احساس ذهنی بیقراری محدود شود.)
4-2- برای شرکت آرام و بی سر و صدا در بازیها یا فعالیتهای اوقات فراغت اغلب با مشکل مواجه است.
5-2- اغلب در حال جنب و جوش است و یا به گونه ای عمل می کند که گویی به وسیله موتوری رانده می شود.
6-2- اغلب به حد افراط حرف می زند.
تکانشگری
7-2- اغلب قبل از تمام شدن پرسشها پاسخ می دهد.
8-2- منتظر نوبت ماندن اغلب برایش دشوار است.
9-2- اغلب مزاحم کار دیگران می شود (مثلا وسط بازی و یا حرف دیگران می پرد.)
ب- بعضی از نشانه های بیش فعالی – تکانشگری یا فقدان توجه که موجب اختلال شده اند پیش از 7 سالگی وجود داشته اند.
ج- بعضی از اختلالهای ناشی از نشانه ها درد و یا بیش از دو موقعیت (مانند مدرسه، خانه یا محل کار) وجود دارند.
د- باید شواهد بالینی روش و معنی داری از اختلال در کارکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی وجود داشته باشد.
هـ نشانه های این اختلال منحصراً طی دوره اختلال فراگیر رشد، اسکیزوفرنی یا سایر اختلالهای روان پریشی دیده نمی شود و با یک اختلال روانی دیگر (مانند اختلال خلقی، اختلال اضطرابی، اختلال تجزیه ای یا یک اختلال شخصیت) بهتر توجه نمی شوند.
اختلال سلوک — ویژگی های تشخیصی — مشخصه اساسی اختلال سلوک الگوی پایداری از رفتار تکراری است که در آن حقوق اساسی دیگران یا هنجارها و قواعد عمده اجتماعی متناسب با سن نادیده گرفته می شوند (ملاک الف) این رفتارها در چهار گروه اصلی قرار می گیرند: رفتار پرخاشگری که موجب و یا تهدیدی برای آسیب بدنی به سایر اشخاص و یا حیوانات است (ملاکهای الف 1 تا الف 7) رفتار غیر پرخاشگری که باعث اتلاف یا صدمه به اموال می شود. (ملاکهای الف 8 و الف 9) تقلب و سرقت (ملاکهای الف 10 تا الف 12) و تخلف جدی از قواعد (ملاکهای الف 13 تا الف 15) باید سه (و یا بیش از سه) مورد از رفتارهای شاخص طی 12 ماه گذشته و حداقل یک مورد رفتار شاخص در 6 ماه گذشته مشاهده شده باشد. اختلال در رفتار باعث اختلال قابل ملاحظه بالینی در کارکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی می شود. (ملاک ب) اختلال سلوک ممکن است در مورد افرادی که بیش از 18 سال سن دارند مطرح شود ولی این در صورتی است که با ملاکهای اختلال شخصیت ضد اجتماعی مطابقت نداشته باشد. (ملاک ج) الگوی رفتاری اختلال سلوک معمولا در موقعیتهای گوناگون (مانند خانه، مدرسه یا اجتماع) دیده شده است. چون افرادی که اختلال سلوک دارند، احتمالا مشکلات رفتاری خود را کمتر بروز می دهند، بنابراین متخصص بالینی اغلب باید به سایر اطلاعاتی که از دیگران به دست می آورد تکیه کند.
در هر صورت اطلاعات افراد مطلع در مورد مشکلات رفتاری کودک ممکن است به دلیل نظارت ناکافی و یا بروز ندادن آنها از سوی کودک محدود باشد.
کودکان یا نوجوانانی که این اختلال را دارند اغلب آغازکننده رفتار پرخاشگری بوده و با پرخاشگری به دیگران واکنش نشان می دهند. ممکن است رفتار آزارنده، تهدیدآمیز یا ارعاب کننده داشته باشند. (ملاک الف 1) زد و خوردهای مکرر راه بیندازند (ملاک الف 2) اسلحه یا وسیله ای (مانند چماق، آجر، بطری شکسته، چاقو یا تفنگ) به کار می برند که می تواند آسیب جدی بدنی ایجاد کند. (ملاک الف 3) نسبت به دیگران ستمکاری بدنی می کنند (ملاک الف 6) و یا شخصی را به زور وادار به عمل جنسی می کنند (ملاک الف 7) خشونت بدنی ممکن است به شکل تجاوز جنسی، تهاجم یا در موارد نادر آدمکشی باشد.
تخریب عمده اموال دیگران ویژگی شاخص این اختلال است که امکان دارد شامل آتش سوزی عمده با هدف وارد آوردن خسارت جدی (ملاک الف 8) و یا تخریب عمدی اموال دیگران به گونه ای دیگر باشد. مانند شکستن شیشه های ماشینها و تخریب اموال مدرسه. (ملاک الف 9).
تقلب و سرقت در این اختلال شایع است و امکان دارد شامل ورود بدون اجازه به خانه، ساختمان یا اتومبیل دیگران باشد. (ملاک الف 10) و یا دروغگویی مکرر یا بدقولی برای به دست آوردن اشیاء یا جلب حمایت و توجه و یا برای خودداری از پرداخت بدهی یا
انجام تعهدات (مثل جلب اعتماد مردم و فریب دادن آنان) (ملاک الف 11) و یا دزدیدن اشیایی که ارزش چندان کمی ندارند بدون مواجهه با قربانی (مثل دزدی از فروشگاهها، جعل و تقلب) (ملاک الف 12)
همچنین افرادی که این اختلال را دارند به ویژه از قواعد و مقررات (مدرسه یا والدین) به طور جدی تخلف می کنند. الگویی از رفتار در این کودکان وجود دارد که شروع آن قبل از سن 13 سالگی است و آن بیرون ماندن از منزل تا دیر هنگام، با وجود ممانعت والدین است. (ملاک الف 13) ممکن است الگوی فرار شبانه از منزل هم وجود داشته باشد (ملاک الف 14).
برای آنکه فرار از خانه به عنوان نشانه اختلال سلوک تلقی شود باید حداقل دوبار اتفاق افتاده باشد (و یا یک بار در صورتی که فرد برای مدت طولانی به خانه مراجعت نکرده باشد.)
آن نوع از رویدادهای فرار که به عنوان پیامد مستقیم در رفتار بدنی یا جنسی رخ می دهند، به طور اخص جزء این ملاک محسوب نمی شوند.


دیدگاهتان را بنویسید